تبلیغات
گریه شبانه (متن آهنگ، دانلود نرم افزار و بازی و آهنگ و دکلمه) - مطالب سید مهدی موسوی
گریه شبانه (متن آهنگ، دانلود نرم افزار و بازی و آهنگ و دکلمه)

اشعار زیبای سید مهدی موسوی

یکشنبه 28 آذر 1395

نویسنده: ش ش | طبقه بندی:سید مهدی موسوی، 

▐ عقاب عاشق خانه !

عقاب عاشق خانه! بدون پر برگشت
غریب رفت، غریبانه تر پدر برگشت
 
رسید و دستش را، رو ی زنگ خانه گذاشت
طلوع کرد دوباره ستاره ای که نداشت!
 
دوید مادر و در چشم های او نِگریست
-«سلام... » بعد درآن بازوان خسته گریست
 
که تشنه است کویری که در تنش دارد
که هفت سال و دو ماه است که عطش دارد
 
«کدام سِحر، کدامین خزان اسیرت کرد
کدام برف به مویت نشست و پیرت کرد
 
که هفت سال غم انگیز بی صدا بودی
چقدر خواندمت امّا... بگو کجا بودی؟!
 
همینکه چشم گشودم به... مرد خانه نبود
رسید نامه ات امّا... نه! عاشقانه نبود
 
حدیث غمزه ی لیلا و مرگ مجنون بود
رسید نامه ات امّا وصیّت خون بود
 
نگاه کن پسرت را که شکل درد شده
ک هفت سال شکست ست تا که مرد شده!
 
که رفت شوکت خورشید و سایه ها ماندند
تو کوچ کردی و با ما کنایه ها ماندند
 
که هیچ حرف جدیدی به غیر غم نزدیم
فقط کنایه شنیدیم و -آه!- دم نزدیم
 
نمرده بودی و پر می زدند کرکس ها
به خواستگاری من آمدند ناکس ها!
 
شکنجه دیدی و اینجا از عافیت گفتند
نمرده بودی و صد بار تسلیت گفتند
 
تمام شهر گرفتار ترس و بیم شدند
تو زنده بودی و این بچّه ها یتیم شدند
 
هر آنکه ماند گرفتار واژه ی «خود » شد
تو رفتی از برِ ما و هر آنچه می شد، شد!!
 
به باد طعنه گرفتند کار مَردَم را
سکوت کردم و خوردم صدای دردم را
 
منی که مونس رنج دقایقت بودم
سکوت کردم و ماندم... که عاشقت بودم!! »
 
نگاه کردم و دیدم پدر سرش خم بود
نه! غم نداشت، پدر واقعاً خود غم بود!!
 
پدر شکستن ابری میان هق هق بود
پدر اگرچه غریبه، هنوز عاشق بود

از سید مهدی موسوی

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ آن جاده و غروب قشنگی که داشتیم

این روزهــا  کـــــه آینه هم  فکــر ظاهر است
هرکس که گفته است خدا نیست کافر است

با  دیدن  قیافه  این  مردمان ِ خوب
باید قبول کرد که گندم مقصّر است
آن سایه ای که پشت سرت راه می رود
گرگی مخوف در کت و شلوار عابر است

کمتر  در  این  زمانه  بـــه  دل  اعتماد  کن
وقتی گرسنه مانده به هر کار حاضر است

شاعر فقط برای خودش حرف می زند
در گوشه اتاق فقط عکس پنجره ست

آن جاده و غروب قشنگی که داشتیم
حالا نمــاد فاصله در ذهن شاعر است

در ایــن دیار ، آمدن نــو بهـار ِ پوچ
تنها دلیل رفتن مرغ مهاجر است

دارد قطار فاجعـــه نزدیک مــی شود
بمبی هنوز در چمدان مسافر است

از سید مهدی موسوی

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ زندگی چیز دردناکی بود

گاو، موجود نیمه خوشبختی ست
جفت دارد، کمی علف دارد!
دست سلّاخ چیز برّاقی ست
که به این زندگی شرف دارد
 
عشق، بیماری غم انگیزی ست
جمع یک عضو ج.نـ.سی و عادت
خنده در چند خانه ی دلگیر
گریه با تیک تاک یک ساعت
 
مرگ، اسمی ست شکل یک چاقو
بر سر گاو نیمه خوشبختم
عشق، یک اسم دیگر از آن است
که نشسته ست داخل تختم
 
زندگی بچّه ای بدون توپ
گیج، در یک زمین خاکی بود
باختن بی مسابقه، بی هیچ!
زندگی چیز دردناکی بود
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ روی من واقعا حساب بکن!

سگ بزن روی مستی اعصاب
شب ِ این جمع را خراب بکن
جبر با احتمال ِ صد در صد
روی من واقعا حساب بکن!
 
گریه کن باز و «داریوش» بخوان
خفه کن رقص و پایکوبی را
تا که «فریاد زیر آب» شویم
طعم ِ ته مانده های خوبی را
 
توی زیبایی ات شعار بده
موی تب کرده را به باد بریز
عرق کارگر شو قبل از مزد!
اوّلین پیک را زیاد بریز
 
با همه مثل آفتاب بخواب
اهل عصیان ِ توی عصیان باش
شام را در کنار گرگ بخور
خار ِ در چشم ِ گوسفندان باش
 
روی من واقعا حساب بکن
حل شو در استکان، «چرا»یت را
مخفی ام پشت عینک دودی
جنبش ِ سبز ِ چشم هایت را
 
دود سیگار باش و سیگاری
دست ها را بمال بر سقف ِ ...
گیج و دیوانه وار ارضا شو
توی یک ارتباط بی وقفه
 
سبز شو مثل برگ های لجوج
توی تهران ِ تا ابد دودی
فکر کن من، توام!... تو، من هستی...
درک کن عاشق جنون بودی!
 
چشم را خیره کن به این گلّه
سگ شو از خشم ِ آن دو تا برّاق
با زمین و زمان و مضمونش
حرفت این بود و هست: استفراغ!
 
قایمم کن ته ِ عروسک هات
شهر، آدم بزرگ هم دارد
زوزه سر کن به شوق همراهیم
بیشه جز موش، گرگ هم دارد!
 
مشت ها را بکوب بر دنیا
که کسی ریده توی اعصابت
خنده ای باش مثل پیروزی
جلوی چشم های قصّابت
 
توی زنجیر هم نمی خواهم
پیش ِ آدم فروش گریه کنیم
بغلم کن «شقایق» غمگین
تا که با «داریوش» گریه کنیم
 
گریه کن مثل انتخاب جنون
گریه هایی که از سر ِ شادی ست
آخرین پیک را زیاد بریز
لذت ِ محض، رمز آزادی ست...
 
از سید مهدی موسوی

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ دلت گرفته از این دنیا، دلت برای خودت گاهی...

سقوط تشتك نوشابه، نگاه خسته ی همراهی
تو عاشقانه نمی خواهم! من عاشقانه نمی خواهی!
 
عبور تند خیابان از دو لنز و یك كت و یك شلوار
عبور تیركمان از یك ستاره ی مثلاً واهی
 
و خانه ای پر از آیینه... و دود، دود، كشیدن، دود
و پرده های بدون اسم... و كودكان سرِ راهی
 
صدای ملتهب یك ضبط... صدای منتظر دریا
و شهر زنده ی با خانم... و آب مرده ی بی ماهی
 
بقرص گیجی روزت را كه می تو را كه نفهمیدند!
چه هیچ خیس نمی فهمی چه هیچ هیچ شماها هی...!!
 
زنی كه گم شده از دیروز، زنی كه گم شده از فردا
چه عصر دلتنگِ سختی! چه صبح پیرِ جانكاهی!
 
تو را به سمت خودش می برد دهان سرد خیابانت
چه انتخاب پر از میلی، چه هرزه رفتن دلخواهی
 
سقوط شیشه ی بی الكل، بهار، پنجره،استفراغ!
دلت گرفته از این دنیا، دلت برای خودت گاهی...
 
از سید مهدی موسوی

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ قبل از تو هیچ وقت... بعد از تو هیچ کس...

[از خواب ها پرید، از گریه ی شدید
اما کسی نبود... اما کسی ندید...]
 
از خواب می پرم، از گریه ی زیاد
از یک پرنده که خود را به باد داد
 
از خواب می پری از لمس دست هاش
و گریه می کنی زیر ِ پتو یواش
 
از خواب می پرم می ترسم از خودم
دیوانه بودم و دیوانه تر شدم
 
از خواب می پری سرشار خواهشی
سردرد داری و سیگار می کشی
 
از خواب می پرم از بغض و بالشم
که تیر خورده ام که تیر می کشم
 
از خواب می پری انگشت هاش در...
گنجشک پر... کلاغ پر... پر... پرنده پر...
 
از خواب می پرم خوابی که درهم است
آغوش تو کجاست؟! بدجور سردم است
 
از خواب می پری از داغی پتو
بالا می آوری... زل می زنی به او...
 
از خواب می پرم تنهاتر از زمین
با چند خاطره، با چند نقطه چین
 
از خواب می پری شب های ساکت ِ
مجبور ِ عاشقی! محکوم ِ رابطه!
 
از خواب می پرم از تو نفس، نفس...
قبل از تو هیچ وقت... بعد از تو هیچ کس...
 
از خواب می پری از عشق و اعتماد!
از قرص کم شده، از گریه ی زیاد
 
از خواب می پرم... رؤیای ناتمام!
از بوی وحشی ات لای لباس هام
 
از خواب می پری با جیر جیر تخت
از گرمی تنش... سخت است... سخت... سخت...
 
[از خواب ها پرید در تخت دیگری
از خواب می پرم... از خواب می پری...
 
چیزی ست در دلت، دردی ست در سرم
از خواب می پری... از خواب می پرم...]

از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ قصه ام از کجا شروع شده؟

قصه ام از کجا شروع شده؟ اوّل و آخرش مشخص نیست...
نیست یعنی که کاشکی بودم! هست یعنی که هست شد، پس نیست!
 
هست ِ در کوچه های پایینیم، جمع کبریت و پمپ بنزینیم
فکر کردیم و کرد و غمگینیم... واقعا خوش به حال ِ هر کس نیست
 
هر که هرگز نبوده و نشود، هر که می داند از نمی داند
هر که هر که هر آنکه و هر که... خودمان دردهایمان بس نیست؟!
 
گوشه ی صفحه نقطه ای گیجم! مرگ، آن سوی کاغذ کاهی
هر دو ضلعم به هیچ محدود است، هیچ چی خارج از مثلث نیست
 
صبح ها با امید می خوانند! بچّه گنجشک ها نمی دانند
صحنه ی جنگ بمب و موشک هاست آسمانی که مال کرکس نیست
 
نه عذابی برای قهر رسید، نه خدایی به داد شهر رسید
آخرین مَرد، قبل مردن گفت: هیچ چی واقعا مقدّس نیست...
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ و ما که گریه نکردیم، گریه؟! نه! کردیم...

و ما که گریه نکردیم، گریه؟! نه! کردیم...
به ما چه مرد نباید که... ما که نامردیم!
 
اگر که پنجره را سمت عشق می بستند
بدون شعر... و گریه چه کار می کردیم؟!
 
زنی به خاک نشست و به چشممان زل زد
و ما که سایه ی خود را به جا نیاوردیم
 
و قد کشید درون سکوتمان خورشید
و بر جنازه ی یک عشق، سایه گستردیم
 
شما که درد کشیدید، درد را دیدید
به حال ما نرسیدید، ما خود ِ دردیم!
 
خلاصه ی همه ی زندگی ما اشک است
بیا دوباره به آغاز شعر برگردیم ↓
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو، شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ به لحن واژه ی «برگرد» بستگی دارد

به دوست داشتن مرد بستگی دارد
به انتهای شبی سرد بستگی دارد
 
که عاشقش شده باشم که عاشقم شده با ...
که دستهای زن از درد ... بستگی دارد
 
به عشق، به هیجان، به خدا، به چیزی سفت
به آنچه مرد نمی کرد بستگی دارد !
 
به آنچه مرگ مرا برد قابل ربط است
به آنچه عشق تو آورد بستگی دارد
 
تمام صحنه ی بی اتفاق من... و شما
به باد و پیرهنی زرد بستگی دارد
 
غزل تمام شده... و ادامه ی این شعر
به لحن واژه ی «برگرد» بستگی دارد
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو، شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ شاید

خورشید مردّد است، کمرنگ شده
هر چیز که دست می زنم سنگ شده
انگار که حال و روز دنیا خوش نیست
شاید که دلت برای من تنگ شده
 
از سید مهدی موسوی
از مجموعه رباعی مردی که نرفته است بر می گردد

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ و به روز «سیاه» می افتد...

اتّفاق است اینکه با یک شعر، آنکه با یک نگاه می افتد
می زند زل به «چشم» غمگینی... و به روز «سیاه» می افتد
 
سال ها حوض بی سر و پایی فکرهای بدون شرحی داشت
حال روی جنازه ی سنگیش روزها عکس ماه می افتد!
 
هوس و عشق از ازل با هم دشمنان همیشگی بودند
بعد تو آمدی و دنیا دید: عشق هم به گناه می افتد
 
خواستم انتهای غم باشی، شعر خواندم که عاشقم باشی
گفته بودند و باز یادم رفت: چاهکن توی چاه می افتد!
 
عشق مثل دونده ای گیج است، گاه در راه مانده می بازد
گاه هم پشت خطّ پایانی توی یک پرتگاه می افتد
 
دست می لرزد از... نمی داند! عقل شک می کند به بودنِ خویش
من منم! تو تویی! تو، من، من، تو... بعد به اشتباه می افتد!!
 
مثل کابوس دردناکی که شخصیت های واقعی دارد
می رود سمت ِ ... دور می گردد، می دود سوی ِ ... آه! می افتد
 
زندگی ایستگاه غمگینی ست اوّل جاده های خیس جهان
چمدانی که منتظر مانده، اتوبوسی که راه می افتد...
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو، شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ آن مرد می رود ...

- آن مرد می رود ...
: خُب دیگر چه ؟!
-        می رود ...
سبقت گرفته از خود و از هرچه می رود
 
: اول چه كار كرد ؟
-        از این شهر پوچ رفت
: این ابتدای قصّه ! در آخر چه ؟!
-        می رود
 
: فرضاً كه باز بود در بسته ی قفس
تكلیف این پرنده ی بی پر چه؟ می رود ؟!
 
او قول داده بود بماند كه زندگی ...
-        آن مرد مُرده است ببین ! گرچه می رود
§         
زن بیت بیت توی غزل ایستاده است
مردی ورق زنان ته دفترچه می رود !
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو، شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ پس امتحان کن عاشق بی غم تری را ...

پیدا بکن یک آدم آدم تری را
و شانه های محکم و محکم تری را
 
آقای خوبی که دلش سنگی نباشد
معشوق های دوستت دارم تری را !!
 
من را رها کن هرچه می خواهی تو داری
از دست خواهی داد چیز کمتری را
 
با گیسوانت باد بازی کرد و رقصید
و زد رقم، آینده ی درهم تری را
 
تو آخر این داستان باید بخندی
پس امتحان کن عاشق بی غم تری را ...
 
من می روم، آرام آرام از همه چیز
هر روز می بینی من مبهم تری را
 
من را ببخش از این خداحافظ، خداحا ...
پیدا نکردم واژه ی مرهم تری را . . .
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو، شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ باید چه کار کرد ترا هیچ چی پرست؟!

دیوار مست و پنجره مست و اتاق مست!
این چندمین شب است که خوابم نبرده است
 
رؤیای « تو » مقابل « من » گیج و خط خطی
در جیغ جیــــغ گردش خفـّاشهای پست
 
رؤیای « من » مقابل « تو » - تو که نیستی!-
[ دکتر بلند شد... و مرا روی تخت بست ]
 
دارم یواش واش... که از هوش می رَ...رَ...
پیچـیده توی جمجمه ام هی صدای دست ↓
 
هی دست ، دست می کنی و من که مرده ام
مردی که نیست خسته شده از هرآنچه هست!
 
یا علم یا که عقل... و یا یک خدای خوب...
- « باید چه کار کرد ترا هیچ چی پرست؟! »
 
من از...کمک!...همیشه...کمک!...خسته تر... کمک!!
[ مامان یواش آمد و پهلوی من نشست ]
 
- « با احتیاط حمل شود که شکستنیـ ... »
یکهو جیرینگ! بغض کسی در گلو شکست!
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو، شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ یک دست خسته تر دهنت را گرفته بود

حسّی شبیه غم بدنت را گرفته بود
از خانه ای که بوی تنت را گرفته بود
 
می خواستی که جیغ شوی: خسته ام عزیز!
یک دست خسته تر دهنت را گرفته بود !!
 
می خواستی فرار... که مثل دو چشم خیس
چیزی مقابل ترنت را گرفته بود
 
می خواستی بمیری و از دست دست هاش...
با گریه گوشه ی کفنت را گرفته بود
لعنت به روزگار که از خاطرات من
حتی خیال داشتنت را گرفته بود
 
لعنت به روزگار که ما را دو نیم کرد
چیزی شبیه «تو » که منت را گرفته بود
 
که اوّلا «گرفته دلم » ثانیاً... شبی ↓
تیره تمام ثانیاًت را گرفته بود !!
حسّی شبیه غم بدنت را گرفته بود
بویی غریبه کلّ تنت را گرفته بود
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو، شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ لولو

هی جیغ، جیغ... گریه ی بی تاب بچّه ها
لولو دوباره آمده در خواب بچّه ها
 
لولو هزار سال تمام است یکنواخت
با عشق و غصّه سر زده شب ها به بچّه ها
 
لولو هزار سال تمام است عاشق است
این را نگفته است به... حتّی به بچّه ها
 
فرهنگنامه های زمین داد می زنند:
بی معنی است عشق هیولا به بچّه ها
 
لولو کنار بی کسی اش گریه می کند
لولوی ترسناک، نه! قصّاب بچّه ها!!
 
لولو به بُهت شب هیجان هدیه می کند
مانند پول عیدی بابا به بچّه ها
 
لولو که قرص خسته ی اعصاب می خورَد
آنسوتر از اتاق... و اسباب بچّه ها
 
لولوی دل شکسته که از ترس جیغ ها
هرگز نشان نداده خودش را به بچّه ها
 
لولو که خودکشی شد و با خون تازه اش
این نامه را نوشت به دنیا
به: بچّه ها!
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ دیوانگی هایم تر از تر تر تری دارد!

دیوانگی هایم تر از تر تر تری دارد!!
دیوار، دیوار است با اینکه دری دارد
 
این داستان را نصفه کاره ول کنم؟! کردم!
هرچند می دانم که حتماً آخری دارد
 
تزریق ِ مُشتی گاو در رگ های آزادی
خودکار سبزت دست های لاغری دارد
 
سر را به دیواری که اصلا نیست می کوبد
این شعر معلوم است درد دیگری دارد
 
انگشت خونی را درآور تا حسابم کن
دیوانگی ها را بچین و انتخابم کن
 
با غم شروعم کن که آخر می شوم با غم
داغی تر از تزریقی و تزریق تر داغم!
 
از چی بترسم که تو از این جوهر خودکار
آنقدر می ترسی که من به مرگ مشتاقم
 
هر کس غمی دارد که نصفی از شبش، نان است
مشتی زدیم و جنس این دیوار، سیمان است
 
که هر کسی زنده ست توی قبر خوابیده
که هر کسی زنده ست جایش کنج زندان است
 
از سرنوشت برگ های سبز می پرسی؟!
امّید ِ چی داری رفیق من؟! زمستان است
 
از عشقبازی با کدامین زن چنین خیسم؟
باران نمی بارد عزیزم! تیرباران است!
 
سیگار روشن کن که مغزم تیر می خواهد
کابوس های قابل ِ تغییر می خواهد
 
موهات را در من بپیچ و زیر و رویم کن
دیوانه ام! دیوانگی زنجیر می خواهد!
 
ما آنچه باید داد را از ابتدا دادیم
از هفت دولت پشت این دیوار آزادیم
 
هرچند گاوان قبیله خوب می نوشند
حتی جدیداًتر کت و شلوار می پوشند!
 
هرچند در آخور همیشه بینشان بحث است
هرچند می دانند که بسیار باهوشند!!
 
زیر مگس ها خواب های سبز می بینند
[قصّاب ها اینجای قصّه، شیر می دوشند!]
 
رؤیایمان خوابیده و شب داخل تخت است
هر کس که بیدار است می داند که بدبخت است
 
سر را به دیواری که اصلا نیست می کوبم
فهمیدن ِ این دردهای لعنتی سخت است
 
فانوس در روزیم یا فریاد در آبیم
بدجور بی تابیم چون بدجور بی تابیم
 
فرقی ندارد آخر قصّه در این کابوس
با عشق می خوابند و ما با درد می خوابیم
 
شب های قرص و مشت و شعر و گریه و فریاد
هر صبح، خواهی یا نخوا... همکار قصّابیم!
 
کابوس های لعنتی در تخت تک خوابه
خوابم نخواهد برد، خواهد برد، خوا... تا... به...
 
از اعتراف ِ زندگی با سیلی ِ مخصوص!
از اعتراف ِ عاشقی با شیشه نوشابه
 
شب های ِ شب های ِ... که شب های ِ شمردن تا...
با قرص خوردن، قرص خوردن، قرص خوردن تا...
 
شب تا ابد شب بودم و ماهی نخواهد داشت
بن بستم و به هیچ جا راهی نخواهد داشت
 
نوشابه ی مشکی به خون قرمزم می گفت:
این داستان، پایان دلخواهی نخواهد داشت
 
با طعنه می گوییم: روز خوب نزدیک است!
جایی که تاریک است در هر حال تاریک است
 
هر کس غمی دارد برای خود غمی دارد
آقای دنیا! اخم های درهمی دارد
 
با مشت های له شده با مرگ می رقصم
زندان ما دیوارهای محکمی دارد
 
من، اعتراف تازه ای در زیرسیگاری
من، خون ِ روی کاغذ و خودکارها جاری
 
من، گاو سلاخی شده در آخرین میدان
من، مردم ِ آماده ی جشن و عزاداری
 
پایان یک قصّه برای نسلی از تردید
تزریق سم در هر رگ ِ خورشید ِ تکراری...
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ دانلود دکلمه سفرنامه با صدای سید مهدی موسوی

با احترام به شهیار قنبری و سفرنامه اش
به سفرهای درازی رفتم...
نور بی اسم توی ذوقم زد
باز شد یک دریچه در کمدم
اول شعر از تو افتادم
به کجایی که می رود به خودم
 
اسب سرکش شب مرا زین کرد
از سر زندگیم سر رفتم
پاره خطّی شدم که پاره شده
بی تو از صفر تا سفر رفتم
 
برج میلاد مثل من خم شد
10 مهری شدم به خوبی تو
خاطراتم به جاده ای پاشید
رد شد از پیش اسب چوبی تو
 
سینه می زد من از «امام حسین»
لب آسفالت ها ترک برداشت
کوچه تا بغض «انقلاب» رسید
عشق را چند جور شک برداشت
 
تاکسی از جلوی من رد شد
دست خود را به دست من دادی
«تیر» و «بهمن» کشیدم از سیگار
تا رسیدم به «برج آزادی»
 
ادامه شعر در ادامه مطلب
دانلود دکلمه شعر با صدای شاعر

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی

ادامه مطلب...
▐ کنار پنجره یک مرد داشت جان می داد

کنار پنجره یک مرد داشت جان می داد
غرور، قدرت خود را به من نشان می داد
 
کسوف بود؟ نه! خورشید دلگرفته ظهر
پیام تسلیتش را به آسمان می داد
 
دلم برای خودم لااقل کمی می سوخت
اگر که پوچی دنیایتان امان می داد
 
زمان همیشه مرا زیرخویش له می کرد
همیشه فرصت من را به دیگران می داد
 
پسر گرفت سر تیغ را، رگش را زد
پدر به کودک قصهّ هنوز نان می داد
 
و بعد زلزله شد، چشم را که وا کردم
میان خواب کسی هی مرا تکان می داد!!
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ اتوبان

اتوبان، رودخانه ای غمگین است
که مرا از تو دور می کند
آب که از سر ما گذشت
اما ماهی ها غرق نخواهند شد
تنها در کنار اتوبان می ایستند
و برای شیشه های بالا کشیده دست تکان می دهند
تا از سرما یخ بزنند
و روی آب بیایند
تنها سنگ ها هستند
که برای همیشه ته نشین خواهند شد
تو با شوهرت ماهی می خوری
من زل می زنم به ماه و
دیوانه می شوم و
کوچه ها را آواز می خوانم و
به سنگ ها لگد می زنم و
زنم و...
بغضم می ترکد
از تو که دور می شوم
کوچه که هیچ!
گاهی اتوبان هم بن بست است
من رودخانه ای را می شناسم
که با دریا قهر کرد
و عاشقانه
به فاضلاب ریخت
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ یواش سایه ی یک مرد از عقب برسد

اگر که درد، از این گریه تا عصب برسد
اگر که عشق، لبالب شود به لب برسد
 
که سال ها بدوی، قبل خط ّ پایانی
یواش سایه ی یک مرد از عقب برسد
 
شبانه گریه کنی تا دوباره صبح شود
که صبح گریه کنی تا دوباره شب برسد!
 
که هی سه نقطه بچینی اگر... ولی... شاید...
کسی نمی آید، نه! کسی نمی آید
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ مثل پاندای احمقی بودن

مثل پاندای احمقی بودن
به خیال درخت چسبیدن
 
ترس از فرق خواب و بیداری
مثل مرده به تخت چسبیدن
 
خسته در انتظار هیچ جواب
به سؤالات سخت چسبیدن
 
خستگی لباس از تن ها
به تن بند رخت چسبیدن!
راه رفتن میان آدم ها
گم شدن توی کوچه ی بن بست!
 
تکیه دادن به سینه ی دیوار!
بغض از دست دادن «از دست»
 
از نخی پاره گم شدن در باد
شورش چند بادبادک مست
 
شستن و پهن کردن یک عشق
بر طنابی که در تو پاره شده ست
لخت، باران عصر را رفتن
تا دویدن به وقت دیدن ایست!
 
بغلت رفتن از هزاران ترس
گریه کردن! که خانه ات ابری ست
پرش از ارتفاع یک کابوس
به صدایت:
«بخواب! چیزی نیست...  »
 
خواندن یک ترانه ی غمگین
تک نوازی مرد ساکسیفونیست
خودکشی کبوتری غمگین
عاشق چند دانه بادکنک!
 
به «چرا»یی همیشگی مصلوب
از یقین همیشگیت به شک!
 
خواب رفتن میان بوسه ی تو
طعم شیرین چند بسته نمک...
 
صبح بیدار می شود، بی تو!
بی صدا گریه می کند:
«به درک! »
خسته از عقل، خسته از بودن
روی سیگار، بار زد خود را
 
مثل یک خنده ی جنون آمیز
توی این شعر، جار زد خود را
 
راوی ات دست برد در قصّه
از کنارت کنار زد خود را
 
عشق، پاندای کوچک من بود
از درخت تو دار زد خود را...
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ در من دراکولای غمگینی ست

خون می جهد از گردنت با عشق و بی رحمی
در من دراکولای غمگینی ست… می فهمی؟!
 
خون می خورم از آن کبودی ها که دیگر نیست
در می روم این خانه را… هرچند که در نیست!
 
عکس کسی افتاده ام در حوض نقاشی
محبوب من! گه می خوری مال کسی باشی
 
گه می خوری با او بخندی توی مهمانی
می خواهمت بدجور و تو بدجور می دانی
 
هذیان گرفته بالشم بس که تبم بالاست
این زوزه های آخرین نسل ِ دراکولاست
 
از بین خواهد رفت امّا نه به زودی ها!
از گردن و آینده ات جای کبودی ها
 
حل می شوم در استکان قرص ها، در سم
محبوب من! خیلی از این کابوس می ترسم!
 
زل می زنم با گریه در لیوان آبی که…
حل می شوم توی سؤال بی جوابی که…
 
می ترسم از این آسمان که تار خواهد شد
از پنجره که عاقبت دیوار خواهد شد
 
از دست های تو به دُور گردن این مرد
که آخر قصّه طناب ِ دار خواهد شد!
 
از خون تو پاشیده بر آینده ای نزدیک
از عشق ما که سوژه ی اخبار خواهد شد!
 
می چسبمت مثل ِ لب سیگار در مستی
ثابت بکن: هستم که من ثابت کنم: هستی
 
سرگیجه دارم مثل کابوس زمین خوردن
روزی هزاران بار مردن! واقعا مردن!!
 
بعد از تو الکل خورد من را… مست خوابیدم…
بعد از تو با هر کس که بود و هست خوابیدم!
 
بعد از تو لای زخم هایم استخوان کردم
با هر که می شد هر چه می شد امتحان کردم!
 
خاموش کردم توی لیوانت خدایم را
شب ها بغل کردم به تو همجنس هایم را
 
رنگین کمان کوچکی بر روی انگشتم
در اوّلین بوسه، خودم را و تو را کشتم
 
هی گریه می کردم به آن مردی که زن بودم
شب ها دراکولای غمگینی که من بودم!
 
و عشق، یک بیماری ِ بدخیم ِ روحی بود
تنهایی ام محکوم به سـ-کس گروهی بود
 
سیگار با مشروب با طعم هماغوشی
یعنی فراموشی… فراموشی… فراموشی…
 
تنهایی ِ در جمع، در تن های تنهایی
با گریه و صابون و خون و تو، خود.ا.رضایی
 
دلخسته از گنجشک ها و حوض نقاشی
رنگ سفیدت را به روی بوم می پاشی!
 
لیوان بعدی: قرص های حل شده در سم
باور بکن از هیچ چی دیگر نمی ترسم
 
پشت ِ سیاهی های دنیامان سیاهی بود
معشوقه ام بودی و هستی و… نخواهی بود
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ خدا نشسته كه یك روز كشف تان بكند

خدا نشسته كه یك روز كشف تان بكند
بدین وسیله دلش را مگر جوان بكند
 
هرآنكه منكر اعجاز چشم های تو است
بگو بیاید و یكبار امتحان بكند
 
غزل شده ست «نمك گیر » تا كه بغض مرا
به خنده های «ملیح » تو میهمان بكند
 
زبان به لكنت افتاده، لكنتی ابدی
كه شرح منظره ی عشق را بیان بكند
 
خدا به چادر مشكیت زل زده... وَ تنت
كه ماه را وسط شب به آسمان بكند
 
فرشتگان مقرّب سیاه مست شوند
اگر كه چشم شما را در استكان بكند!
 
خطوط گیج تنت سال هاست منتظر است
كه راز خلقت احساس را عیان بكند
 
ادامه شعر در ادامه مطلب

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی

ادامه مطلب...
▐ اجازه هست که اسم ترا صدا بزنم

سید مهدی موسوی باز هم و باز هم فی.ل.تر شده و ما باز هم آدرس او را عوض می کنیم و
 روزنوشت هایش را می خوانیم. این وسط بالاخره یکی کم می آورد که ما نیستیم !
 
اجازه هست که اسم ترا صدا بزنم
به عشق قبلی یک مرد پشت پا بزنم
 
اجازه هست که عاشق شوم، که روحم را
میان دست عرق کرده تو تا بزنم
 
دوباره بچه شوم بی بهانه گریه کنم
دوباره سنگ به جمع پرنده ها بزنم
 
دوباره کنج اتاقم نشسته شعر شوم
و یا نه! یک تلفن به خود شما بزنم
 
نشسته ای و لباس عروسیت خیس است
هنوز منتظری تا که زنگ را بزنم
 
برای تو که در آغاز زندگی هستی
چگونه حرف ز پایان ماجرا بزنم؟!
 
دوباره آمده ای تا که عاشقت باشم
و من اجازه ندارم عزیز جا بزنم!
 
 از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی
▐ هیچ کس واقعا ً نمی داند

مثل دیوانه زل زدم به خودم
گریه هایم شبیه لبخند است
چقدَر شب رسیده تا مغزم
چقدَر روزهای ما گند است!
من که مفتم! اگرچه ارزانتر !!
راستی قیمت شما چند است؟!
 
از تو در حال منفجر شدنم
در سرم بمب ساعتی دارم
شب که خوابم نمی برد تا صبح
صبح، سردرد لعنتی دارم
همه از پشت خنجرم زده اند
دوستانی خجالتی دارم !!
 
قصّه ی عشق من به آدم ها
قصّه ی موریانه و چوب است
زندگی می کنم به خاطر مرگ
دست هایم به هیچ، مصلوب است!
قهوه و اشک... قهوه و سیگار...
راستی حال مادرت خوب است ؟!
 
اوّل قصّه ات یکی بودم
بعد، آنکه نبود خواهم شد
گریه کردی و گریه خواهم کرد
دیر بودی و زود خواهم شد
مثل سیگار اوّلت هستم
تا ته ِ قصّه دود خواهم شد
 
مادرم روبروی تلویزیون
پدرم شاهنامه می خواند
چه کسی گریه می کند تا صبح؟!
چه کسی در اتاق می ماند؟!
هیچ کس ظاهرا ً نمی فهمد!
هیچ کس واقعا ً نمی داند!!
 
دیدن ِ فیلم روی تخت کسی
خواب بر روی صندلی و کتاب
انتظار ِ مجوّز ِ یک شعر
دادن ِ گوسفند با قصّاب!!
- «آخر داستان چه خواهد شد؟!»
خفه شو عشق من! بگیر و بخواب!!
 
مثل یک گرگ ِ زخم خورده شده
ردّ پای به جا گذاشته ات
کرم افتاده است و خشک شده
مغز من با درخت کاشته ات!
از سرم دست برنمی دارند
خاطرات ِ خوش ِ نداشته ات
 
سهم من چیست غیر گریه و شعر
بین «یک روز خوب» و «بالأخره»!
تا خود ِ صبح، خواب و بیداری
زل زدن توی چشم یک حشره
مشت هایم به بالش ِ بی پر!
گریه زیر پتوی یک نفره
 
با خودت حرف می زنی گاهی
مثل دیوانه ها بلند، بلند...
چونکه تنهاتر از خودت هستی
همه از چشم هات می ترسند
پس به کابوسشان ادامه نده
پس به این بغض ها بگیر و بخند
 
ساده بودیم و سخت بر ما رفت
خوب بودیم و زندگی بد شد
آنکه باید به دادمان برسد
آمد و از کنارمان رد شد!
هیچ کس واقعا ً نمی داند
آخر داستان چه خواهد شد!
 
صبح تا عصر کار و کار و کار
لذت درد در فراموشی
به کسی که نبوده زنگ زدن
گریه ات با صدای خاموشی
غصّه ی آخرین خداحافظ
حسرت ِ اوّلین هماغوشی
 
از هرآنچه که هست بیزاری
از هرآنچه که نیست دلگیری
از زبان و زمان گریخته ای
مثل دیوانه های زنجیری
همه ی دلخوشیت یک چیز است:
اینکه پایان قصّه می میری...
 
از سید مهدی موسوی
پ.ن: سید مهدی موسوی، غزل پست مدرن، مهدی موسوی، سید مهدی موسوی پست مدرن، پرنده کوچولو،شعر سید مهدی موسوی، سید مهدی موسوی شاعر، مهدی موسوی غزل، غزل مدرن، مهدی موسوی کرج

برچسب‌ها: سید مهدی موسوی

ادامه مطلب

نظرات() 

← درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : ش ش

← لینکدونی

← طبقه بندی

← آرشیو

← لینکستان


احسان خواجه امیری
محمد اصفهانی
محسن یگانه
محسن چاوشی
بنیامین بهادری
مجید خراطها
وحید خراطها
فرزاد فرزین
محمد علیزاده
مانی رهنما
علیرضا افتخاری
رضا یزدانی
رضا صادقی
شادمهر عقیلی
معین
علی عبدالمالکی
هایده
حمیرا
سوسن
مهستی
مازیار فلاحی
تیتراژ سریال ها
همایون شجریان
محمدرضا شجریان
سیاوش قمیشی
ابی
ستار
رقص عربی
رقص ترکی
ندیم
نریمان
نیما مسیحا
طلیسچی
مجید یحیایی
مرتضی پاشایی
مهدی احمدوند
میثم ابراهیمی
مهدی یراحی
مجید اخشابی
محمدرضا گلزار
محمدرضا هدایتی

← آخرین پستها

← نویسندگان

← ابر برچسبها

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :